Pieter Reijnders, Delft 1732 – 1806 Delft

Van deze zeer productieve knipper zijn geen persoonlijke gegevens met zekerheid bekend. Her en der in het land zijn wel personen met die naam (ook als Reijnders gespeld). In 1769 trouwde een Pieter Reijnders in Delft als jongman met Dina Schoorer. Hij was plateelschilder in Delft.  Zijn beroep  maakt de identificatie waarschijnlijk.

Maar er leefde in Delft nog een Pieter Reijnders, die een negotie had in Delflandsche Boter,  Hij werd omstreeks 1758 geboren, trouwde In 1784 met Elisabeth Brakel en overleed te Delft in 1834. Van beiden passen de jaartallen  bij het gedateerde knipwerk. Een van beiden kan ook als Orangist een request hebben ondertekend om Prins Willem V weer in zijn functie als Capitein Generaal van de Provincie Holland te herstellen.

Zijn vroegst gedateerde werk stamt uit 1778 (Slagerij, gedateerd). In die tijd vulde hij een album met 148 verschillende tafereeltjes, uit speelkaarten gesneden. Zie ook: Jan de Bosch. Zijn meeste latere stukken zijn uitbeeldingen van het gewone dagelijkse leven: dorpsge­zichten en ijsvermaken, muzikanten, boeren die koeien melken, schippers en turfventers, jagers, varkenshoeders en fruitplukkers, boe­rinnen die het vee voeren. Ook maakte hij deftige lieden in de mode van het eind der 18de eeuw,  in sjees, cabriolet of coupe rijtuig met paarden(spannen). Tenslotte zijn er een aantal Bijbelse voorstellingen bekend, zoals Abrahams Offer (meerdere ex), Daniel in de leeuwenkuil, Elia door de raven gevoed en Jozef en Maria op hun vlucht naar Egypte. Er is ook een ongedateerd, mogelijk vroeg werk met een katholiek onderwerp (St. Franciscus ontvangt de stigmata van Christus).

Behalve die uit speelkaarten zijn het allemaal coulisse-knipsels, waarvan de natte achterzijde hol werden opgedreven om de voorstelling een “stofuitdrukking” te geven; bovendien plaatste hij allerlei losse figuren op de voorgrond, door ze in een gleufje te steken. Zijn werkstukken doen daarom heel levendig aan. Soms zijn met pen of potlood ogen, knopen etc. aangegeven, maar van schetsen op de achterkant is geen spoor.

Johannes Hu(y)bertus Reijgers, Gorinchem 1767 – 12 maart 1849 Middelburg
(ook Reygers gespeld)

Johannes maakt memoriestukken van papier, een soort architectonische driedimensionale bouwplaten van altaar-achtige bouwsels met festoenen en allegorische sier, gezet in kastjes. Ook is van zijn hand een een zeegezicht met zeilschepen bekend. (voor Veere, Tussen Kunst en Kitsch, februari 2023). Tijdens de Kunstschouw op 15 november 2025 van het Koninklijk Oudheidkundig Genootschap (KOG) werden er drie werken getoond die uit particuliere collectie werden overgedragen aan de collectie ‘Zeden en Gewoonten’ van het KOG.

Johannes trouwt rond 1792 met Wilhelmina Johanna Vervenne, ze krijgen samen één kind, Johannes Hubertus genaamd. Wilhelmina overlijdt op 26-jarige leeftijd op 27 juli 1797. Hij hertrouwt op 31 januari 1796 met de Middelburgse Catharina van der Krap en vestigt zich in die stad. Bij de aangitften van hun kinderen wordt hij ‘marchand’, ‘peintre’ en ’teekenmeester’ genoemd. In 1824 landsman en vanaf 1830 Inspecteur van ’s Landsgebouwen, in 1840 architect van ’s Landsgebouwen. Met zijn tweede vrouw krijgt hij negen kinderen. Hij overlijdt op 12 maart 1849, zijn weduwe op 6 augustus 1868.

Renart, omstreeks 1777

Van hem is alleen bekend dat hij een mooi wapenknipsel van de Zeven Provinciën en een klimmende leeuw met pijlbundel in zijn klauw heeft gemaakt, in opwerk (reliëf), 50-57 cm.

Wapens van de zeven Provinciën, Collectie Centraal Museum Utrecht

Nicolaes van Ravesteyn, ? 1612-1678 (ook wel 1613-1693) Amsterdam

Hieronymus Sweerts maakte en publiceerde een minne-dicht, gewijd aan een zeer curieus in papier gesneden jachttafereel door  Nicolaas van Ravestein, “Op de Harte-jacht, zijnde een vluchtend Hart, daar drie Jagers achter hert’  waren”. Deze “groot Meester” was uitgever van toneelstukken en andere publicaties te Amsterdam, rond 1645 en familie van Sweerts. Hij schilderde ook en trouwde in 1635 Anna Rotgans, en later nog Lysbeth Prijs.