Nella Koch-van der Meulen, Apeldoorn 29 juli 1934 -31 augustus 2024 Deventer

Nella bedacht in 1972 om zelf Kerstkaarten te gaan knippen. Dat lukte wonderwel. Het papierknippen lag haar heel goed, ze vond het fascinerend. Nella knipte en gaf lessen, bekwaamde zich in het maken van silhouetjes, knipte kaarten-series, werkte in opdracht, exposeerde en demonstreerde. Er verschenen talloze stukken over haar en haar knipkunst in kranten en tijdschriften. Ze deed mee aan de papierkniptentoonstelling in Roden in 1983. Nella kon met haar knipkunst voor eigen inkomsten te zorgen.
In 1994 opende ze met haar man Jacques het speelgoedmuseum “de Meulenhof” in Twello, waar ze ook knipwerk verkocht en cursussen gaf. In 2002 sloot dat in verband met nieuwe regelgeving en de komst van de euro. Voor Terres de Hommes stelde ze een boek met kinderliedjes ‘Laat nog eens horen’ samen én knipte er de illustraties bij. Van 2005 tot ca 2010 runde ze een antiekwinkeltje in Deventer. Ze heeft veel geknipt en jarenlang humorvolle columns geschreven in de Knip-Pers onder de titel: “Verknipte tijd”.

Klaas Iedeszoon Koffeman, Urk 16 mei 1833 – 30 juli 1885 Urk

Klaas was meester van de lagere school op Urk, over hem is bekend dat hij zeer netjes schrijven kon, wat in het knipwerk ook duidelijk te zien is. Hij heeft hoogstwaarschijnlijk Jantje II in de klas gehad.

Klaas is zoon van Iede Koffeman en Elisabeth Bakker. Hij (onderwijzer) trouwt op 30 augustus 1862 met Marijtje Molenaar. Zij krijgen vier kinderen waarvan er maar een volwassen wordt. Na Marijtjes overlijden in 1871 trouwt hij (hulponderwijzer) op 20 juli 1872 met Marretje Kamper. Samen krijgen ze vijf kinderen. Bij zijn overlijden wordt hij winkelier genoemd.

Wilhelmus Harmanus van Keeken, Nijmegen 25 december 1767 – 23 januari 1841 Gendringen

Hij is schoolmeester vanaf 1810 in Terborg, in 1811 te Etten. Hij maakt voor een leerling uit Doesburg, de 14 jarige Gerardus van Kroon (geb. 1784), een knipwerk in 1798. Het stelt het Oordeel van Salomo voor en dient als voorbeeld van wijsheid.

Wilhelmus Harmanus is zoon van Johannes Wilhelmus van Keeken en Johanna Maria Slabus. Hij  getrouwt op 18 december 1796 te Hees bij Nijmegen met Anna Johanna Gijsbers. Ze krijgen zeven kinderen.
In de archieven wordt zijn tweede naam ook gespeld als Hermanus.

Dientje Koning, Bellingwolde 20 oktober 1813- 15 september 1889 Bellingwolde

Van “tante Dientje” zijn twee knipseltjes bekend van meisjes met dieren.

Arnoldina Eduarda Henrietta Koning is het vierde van de elf kinderen van Arnold Hendrik Koning enEduarda Thalia Eckringa. Ze overlijdt (net als drie van haar zusters) ongehuwd.

Arnoldina Koning

Joop Koevoets, Goes 1920-1994 Leiden

Joop volgde een opleiding als illustratief tekenaar en begon met het verbeelden van sprookjes als schimmenspelen. Hij wilde zijn verhalen ook zelf toelichten en ging logopedie studeren voor de uitspraak. Zijn vader ging de schimmen uitsnijden en zijn vrouw bewoog ze. Het werd een succesvol team.

Hij maakte veel silhouetten voor reclames, boekjes en kerstnummers, geboortekaartjes en ex-librissen. Zijn schaarsneden waren vaak op de natuur geïnspireerd.

Hannes de Knipper, rond 1867 Utrecht

Over deze schilderachtige persoon in Utrecht is heel weinig bekend, zelfs zijn echte naam niet. Mogelijk was het Hofman, want die familie had een draaiorgel omstreeks 1850 en een poppenspel. Hij knipte de figuren, die zijn ouders gebruikten voor hun poppenspel, dat hij later voortzette. Hij sprak dienstmeisjes aan “lieve-n-engel, je krijgt een zoen van me als je even stil staat” en knipte haar portret voor een cent.  Ook maakte hij schilderijtjes. Hij dronk te veel en raakte aan lager wal. Er zijn twee stukjes van een versje overgeleverd: “Hannes de Knipper is m’n neef / Bei z’n schoenen loopt ie scheef” en “Hannes de Knipper is doodgevroren / op de Vismarkt kan je ’t horen”. Volgens de overlevering is hij in februari 1867 doodgevroren gevonden onder een bank van de visafslag en van de armen begraven buiten de Singel. Februari 1867 was een buitengewoon milde maand.

Willem Lodewijk Alexander Kelderman, Haarlem 13 juli 1834 – 18 januari 1903 Haarlem

Willem is smid, of wel draaier; als ambachts- ofwel vakman ontwerpt en maakt hij zijn eigen gereedschap.

Uit de familieoverlevering weten we dat hij met engelengeduld knipsels maakte. Zijn inspiratie vond hij bijvoorbeeld in de krant (de stadswapens) of in het dagelijks leven: ‘Kom vader niet meer, genever, bier en brandewijn’.
‘Als hij misknipte dan vouwde hij het betreffende knipsels rustig ineen en gooide het weg om vervolgens weer helemaal opnieuw te beginnen. Het is bewonderenswaardig hoe knap hij bomen knipte met takken, vogels en vruchten, of de spijlen van een vogelkooi met een papegaai daarin.’
Zijn stijl is uniek en niet verwant aan andere (Haarlemse) knippers. Dit knipwerk is nooit tentoon gesteld geweest (informatie van achterkleinzoon).

Willem is de oudste zoon van Coenraad Willem Krekel Kelderman en Geertruida Elisabeth Smit, die dertien kinderen kregen. Hij trouwt op 26 augustus 1863 met Madelaine Hendriks. Zij krijgen zes kinderen, waarvan er twee doodgeboren worden en er twee jong overlijden.

Henrikus Wilhelmus Kuyper, Noordwolde 4 april 1803- 14 januari 1875 Noordwolde

Hendrikus heeft ongeveer 130 knipsels gemaakt, die op eenvoudige manier namen en data van zijn gezinsleden en van de koning en koningin met versiersels bevatten. Ook maakte hij veel dubbelgevouwen geknipte kleedjes en bloempotten, meestal in of rond 1820. Alle werden geplakt op losse vellen en samengebonden tot een boek.

Henricus Wilhelmus is zoon van predikant Hendrik Kuijper en Aleida Maria Geertruida Camerling. Hij heeft twee zussen en twee broers. Hij overlijdt ongehuwd, net als zijn zussen en broer Henricus Johannes. Bij zijn overlijden wordt hij winkelier te Noordwolde genoemd.

Cornelia Krijgsman,  Purmerend 24 december 1867 – 17 oktober 1911 Purmerend

Van Cornelia is een knipsel van een draaimolen met Russische arrensleden bekend uit 1890.

Cornelia is dochter van Jan Krijgsman en Aagje Langereis. Haar zus Maartje en zij zijn de enige  van de negen kinderen die volwassen worden. In 1894 woont ze in Amsterdam. Cornelia krijgt daar, waar ze als wasvrouw werkt, ongehuwd twee kinderen. De oudste wordt maar drie jaar.